– Ukończyłaś pedagogikę terapeutyczną. Pracowałaś jako nauczycielka i pedagożka-terapeutka. Czujesz się już „pełnoetatową” pisarką i felietonistką?

Ewa Nowak: Tak. Nie mam nigdzie etatu, tylko stale współpracuję z pismami, ale w życiu byłam pomocą domową, wyprowadzałam psa za pieniądze, gotowałam, pracowałam w kwiaciarni, jako bukieciarka. Bycie agentką ubezpieczeniową chwalę sobie do dziś.

– Co spowodowało, że zaczęłaś pisać powieści dla młodego czytelnika?

– Nigdy nie myślę, dla kogo piszę. Nagle staje mi przed oczami dobra historia, bardzo kusi mnie, żeby dowiedzieć się, co będzie dalej, jak to może się skończyć, więc zakładam plik i zaczynam robić to samo, co czytelnicy – „przekręcam” strony i dowiaduję się, co będzie dalej.

Pierwszą powieść („Mięta”) napisałam, bo wydawało mi się, że każdy chętnie pozna Kubę Gwidosza, że mam coś do powiedzenia innym czytającym ludziom, z potrzeby serca.

– Krzątasz się między tematami a formą prozy?

– Lubię trafić na dobry temat. Każda forma mi odpowiada, każda daje innego rodzaju zadowolenie. Nawet wierszyki do Clifforda lubię pisać, bo to też zadanie, z którym warto się zmierzyć. Powieść jest najbardziej satysfakcjonująca, ale też najbardziej wyczerpująca. Plecy bolą, oczy szczypią, czasem i temperatura się zdarza.

– Gdzie szukasz inspiracji do nowych powieści?

– Nie szukam, bo nie ma żadnego „wodopoju” dla pomysłów, gdzie można je na pewno spotkać. One same się zjawiają. A kapryśne są przeokropnie.

Najczęściej ktoś opowie jakąś plotkę albo przypomnę sobie coś niemiłego (lub właśnie miłego) z mojego życia i od razu mnie kusi, żeby rozwinąć temat – zajrzeć, co było dalej.

– W zdecydowanej większości Twoich książek akcja rozgrywa się w stolicy – czyżby to było „Twoje miasto”?

– Warszawa to moje miasto. Nie dam złego słowa na nią powiedzieć, ale mogłabym mieszkać wszędzie, w każdym miejscu Polski. Nie ma złych i dobrych miejsc do mieszkania. Jestem wielką szczęściarą, gdyż mam „osobowość więźniarki”. Nie ma dla mnie znaczenia „cela”, jej metraż i położenie. Liczy się atmosfera i relacje.

Jestem kochana i szczęśliwa – mam niezwykle udanego męża, na córkę nie da się narzekać, więc mogę mieszkać i w lepiance. Byle z nimi.

– Kogo słuchasz w sprawach książkowych?

– Uwielbiam książki, które ktoś mi poleci. Dostaję wtedy dwa w jednym: rekomendację i recenzję „w cenie” jednej rozmowy.

Mam przyjaciółkę od spacerów. Ona mi opowiada o swoich miłosnych perypetiach (a ma wspaniały dar narracyjny), a ja jej o książkach, których nigdy nie napiszę.

– Nad czym obecnie pracujesz? Czy będzie ciąg dalszy historii Andreasa?

– Wrócę do Andreasa na pewno. Kiedyś na pewno! Teraz jednak mam tak dość Norberta i tak go nie lubię, że na razie chcę ograniczyć kontakty z tym toksycznym człowiekiem. Niech Natalia też trochę odetchnie, zanim znów będzie musiała znosić jego obecność. Dajmy jej chwilę wytchnienia.

Teraz piszę „Skorpion i koń Dziąsło” (dla Egmontu). Bohaterami są bliźnięta dwujajowe różnej płci, które się nie lubią i rywalizują na wszelkie dostępne dzieciom sposoby. Narratorką jest oczywiście dziewczynka – jak to u mnie...

O AUTORCE

Ewa Nowak – pisarka, publicystka, autorka felietonów, opowiadań oraz powieści dla dzieci i młodzieży. Jej twórczość, popularna wśród młodzieży ze względu na ciepły humor, porusza ważkie dla współczesnej młodzieży problemy i podpowiada, jak sobie radzić w domu i w szkole, w dobrych i złych chwilach, z przyjaciółmi i z rodzicami. Odnosi się do wartości jak uczciwość, szczerość wobec siebie i innych, przyjaźń, miłość i szacunek dla drugiego człowieka.

Ukończyła Wyższą Szkołę Pedagogiki Specjalnej w Warszawie, Wydział Rewalidacji (kierunek: pedagogika terapeutyczna). Pracowała jako nauczycielka i pedagożka-terapeutka. Obecnie współpracuje z pismami „Sens”, „Cogito”, „Victor”, „Junior”, „Trzynastka”, „Witch”, „Zakątek Zwierzątek”, „Clifford”.